Ikki so lítið í Føroyar og flogsøguni fer fram í Eysturoynni, serliga undir krígnum. Ein partur av bókini snýr seg um tað sambandið, sum føroyingar høvdu við flogfør undir seinna heimsbardaga.
Og tað er ikki at siga, at hetta merktu ikki minst eystringar nakað til. Flogførini vóru í heilum yvir serliga Skálafjørðinum, har bretar høvdu sína krígshavn.
Álopini skolaðu næstan inn yvir Skálafjørðin og bumbur vórðu í stórum tali tveittar eftir enskum tangaskipum og føroyskum fiskiskipum. Men verjan við Skálafjørðin var so mikið sterk, at Skálafjørðurin slapp undan stórum skaðum.
Men hann var væl vardur við fleiri sterkum kanónstøðum av Nesi um Tofytir, Søldarfjørð, Skála, Innan Glyvur út á Strendur.
Einasti flúgvarin, sum skotin varð niður yvir Føroyum, ein týskur Heinkel 111, neyðlendi á Gøtu´vík, har teir fýra týskararnir vórðu tiknir umborð á ein bát og førdir í land í Syðrugøtu, har bygdarfólkið og ein eingilsmaður tóku ímóti teimum.
Flogfarið sakk, men varð tikið uppaftur og sent til Onglands til kanningar. Týsku flogmenninir fóru sama veg at sita krígsfangar.
---
